ریش که در طول ده سال اخیر در دو سوی اقیانوس اطلس مد شده است، یادآور جنون ریش در سالیان دور است که از زمان جنگ کریمه شروع شد، سه دهه با شدت جریان داشت و تا اختراع تیغ‌های ریش‌تراشی بار مصرف در اوایل قرن بیستم همچنان ادامه داشت.

ریش تراش کارتی Carzor
به نقل از بی‌بی‌سی، در اواسط قرن نوزدهم، مردان در همه آمریکای شمالی و اروپا کاری را شروع کردند که قبلاً بسیار ‌ها به آن رغبتی نداشتند. آنها سلمانی‌هایشان را قال گذاشتند تیغ‌های ریش‌تراششان را در قفسه‌های حمامشان رها کردند شروع به بلند کردن موهای صورت خود کردند.

ریش در گذر تاریخ: از نماد اسطوره تا بلای جان
ریشداران مشهور : ویلیام هولمن هانت؛ چارلز داروین؛ ویلکی کالینز
ریش تراش کارتی Carzor,ریش تراش, ریش تراش لیزری

آنها در آن زمان فقط به دنبال داشتن خط ریش‌های مرتب ریش‌های تروتمیز که در آن زمان مورد پذیرش بود نبودند، بلکه سبیل و خط ریش‌های انبوهی می‌گذاشتند که به ریش‌های پرپشت انبوهشان می‌پیوست تراکم روزافزون آن تنها به اندازه‌ای روی صورت صاحبش جا باقی می‌گذاشت که بتواند حرف نماید و غذا بخورد.

بازگشت ریش به بریتانیا (ریش کامل پیش از آن آخرین بار در زمان حکومت خاندان "تودور" بر انگلیس مد بود) به جنگ کریمه (1854 تا 1856) بازمی‌گردد. تا آن در ارتش بریتانیا داشتن ریش ممنوع بود ولی سرمای بی‌امان زمستان‌های کریمه و عدم دسترسی به صابون ریش‌تراشی منجر به تغییری ناگزیر شد.

زمانی که آخرین نیروهای بریتانیایی به خانه بازمی‌گشتند، ریش به سمبل قهرمانی بدل شد. مردانی که هرگز به عمرشان در ارتش نبودند شروع به بلند کردن ریش کردند. در بریتانیای زمان ملکه ویکتوریا پیدا کردن مردی که ریش نداشته باشد تقریباً غیرممکن بود. ممکن است مگر تنها در کاخ باکینگهام، چرا که پرنس آلبرت علاقه‌ای به گذاشتن ریش نداشت.


ریش در گذر تاریخ: از نماد اسطوره تا بلای جان
عکسی از سربازان جنگ کریمه

ریش تراش کارتی Carzor,ریش تراش, ریش تراش لیزری
در آمریکا بازگشت ریش تقریباً در همان زمان رخ داد. از عوامل تاثیر گذار در این اتفاق مجله‌های بریتانیایی بودند که مخاطبان بسیاری در آمریکا داشتند. آمریکایی علاقه داشتند تا با آخرین مدهای اروپایی همراه باشند. با این وجود، تصمیم بسیاری از مردان آمریکایی برای نتراشیدن ریش دلایل عمل‌گرایانه داشت. اگرچه تیغ‌های ریش‌تراشی به اصطلاح ایمن از دهۀ 1770 وجود داشتند، اما استفاده از آنها سخت در اکثرا مسائل تهدید ناک بود. حتی برای مردانی که در هنر ریش‌تراشی استاد شده بودند این تهدید همواره وجود داشت که تیغ به خوب ی تمیز نشده باشد. یکی از قربانیان آن تیغ‌ها، برادرِ هنری دیوید ثوریو، نویسنده فیلسوف آمریکایی قرن هیجدهم، بود که وقت تراشیدن ریشش دچار بریدگی شد و بر تاثیر قفل شدن فکش در آغوش ثوریو جان داد.

در سال 1861 زمان ی که نمایشنامۀ "پسرعموی آمریکایی ما" در لندن اجرا می‌شد، واژۀ جدید ی در بریتانیا مصطلح شد. یکی از شخصیت‌های این نمایش به نام لرد داندریری خط ریش‌های ادامه داری داشت که از مرز صورتش تجاوز می‌کرد. این مدل بسیار زود به "داندریری‌ای" مشهور شد.

در حین جنگ داخلی آمریکا مابین سالهای 1861 تا 1865 اصطلاح "sideburn” ساخته شد. این اصطلاح ادای دینی به ژنرال آمظهور برنساید بود که سبیل‌های پر پشتش به خط ریشش پیوسته بود خطی کلفت و پیوسته از موی را روی صورتش ایجاد کرده بود.


ریش در گذر تاریخ: از نماد اسطوره تا بلای جان
ژنرال برنساید


اصطلاح "mutton chops” برای توصیف خط ریش‌های که در بالا باریک بودند در پایین پهن می‌شدند وارد زبان انگلیسی شد.

در سال 1842، چارلز دیکنز برای اولین بار به آمریکای شمالی سفر کرد با بسیاری از همکاران نویسندۀ آمریکاییش آشنا شد. از جملۀ آنها ادگار آلن پو بود که ارتباطش را با او حفظ کرد. آلن‌ پو هم دیکنز، ممکن است تصادفاً، همزمان به آزمایش اشکال مختلف ی از موی صورت روی آوردند. در ابتدا با سبیل بدون ریش. در سال 1844 دیکنز در نامه‌ای به دوستش، دانیل ماکلیس، از علاقۀ جدید ش گفت: "سبیل باشکوه است، باشکوه. من کوتاهش کردم یک کمی از دو سرش را کوتاه کردم تا شکلش را بهتر کنم. واقعا ً بهتر شده، بهتر .زندگی بدون سبیل تهی است." آلن پو سبیل مشهور ش را در سال 1845، چهار سال پیش از مرگ زودوقت ش، گذاشت.

بیست‌وپنج سال گذشت تا دیکنز بار دیگر به آمریکا بازگردد. این طول کشیدن خشم مردم آمریکا از عکس ی که دیکنز از کشورشان در رمانهای "مارتین چازل‌ویت" "یادداشت‌های آمریکایی" ترسیم کرده بود بازمی‌گشت. او در زمانی که در سالهای 1867 1868 به آمریکا بازگشت به سوپراستاری جهان ی بدل شده بود هر کاری که می‌کرد مورد توجه قرار می‌گرفت مورد تقلید قرار می‌گرفت. جورج گاردنر راکوود، عکاس آمریکایی در آتلیه‌اش در نیویورک ریش دیکنز را، که همان موقع هم مشهور بود، با تمام شکوهش ثبت کرد. در آن عکاسهای به شرطی که اجازۀ فروش عکس زیبا مشاهیر را به طرفدارانشان داشته باشند، از ایشان به رایگان عکاسی می‌کردند. عکس‌های دیکنز بسیار پرطرفدار بود شمایل ریش او مقلدان بسیاری در همه جهان یافت. ریش او به "ریش کلون دری" مشهور بود.


ریش در گذر تاریخ: از نماد اسطوره تا بلای جان
آلن پو چارلز دیکنز

ریش تراش کارتی Carzor,ریش تراش, ریش تراش لیزری
در اواخر دهۀ 1880، مردان شیک‌پوش لندنی برای تراشیدن صورتشان هر روز به سلمانی می‌رفتند. ریش و خط ریش‌های پرپشت در آن مربوط به نسل‌ محافظه‌کار قدیمی دانسته می‌شد. به لطف اختراع کینگ کمپ ژیلت، مخترع آمریکایی، تراشیدن موهای صورت برای مردان آمریکایی بریتانیایی بسیار ارزانتر و ساده‌تر شده بود. در سال 1895 او موفق به اختراع اولین تیغ یک بار مصرف شد. شش سال طول کشید زحمات بسیاری کشیده شد تا بتواند اختراعش را به مرحلۀ ارایه برساند. اما در سال 1901 موفق شد که افراد دیگر را قانع نماید تا از آن استفاده کنند. تیغ ریش‌تراش یک بار استفاده سریع پا گرفت او توانست در سال 1904 آن را به نام ثبت نماید . اختراع سادۀ ژیلت صنعتی چندین میلیون دلاری را برای مجموعه ی که نام او را بر خود دارد پدید آورد. از قضا این اختراع با معرفت عملی بیشتر نسبت به وجود شیوع باکتری‌ها همزمان شد.

ریش هدف حملۀ پزشکان قرار گرفت مردم تمام جا از تهدید ات اقطعا لی ریش در محیط کار، به خصوص در مشاغل مربوط به غذا، حرف می‌کرد. در سال 1902، گذاشتن ریش برای توزیع‌کنندگان شیر در نیویورک ممنوع شد. از دکتر پارک، عضو شورای بهداشت، نقل شده است که: "چنانچه توزیع‌کنندۀ شیر ریش داشته باشد تهدید ی جدی برای شیر محسوب می‌شود...ریش، به ویژه اگر مرطوب باشد، به محیط ایده‌آلی برای افزایش میکروبها بدل می‌شود."

ریش، خط ریش و سبیل به شکلی جدی در نیمۀ اول قرن از مد افتاد که اما بی‌رابطه با وقوع دو جنگ جهان ی هم نبود. ماسک‌های گاز فقط روی صورتهای بدون مو چفت می‌شد. یکی از ریش‌دوست ها در همان ریشی بلند که حتی در ذهن رویاپردازترین هیپی‌های امروزی نمی‌گنجد. نام او هانس لنگسث بود. مردی نروژی که به آیووا در ایالات متجده مهاجرت کرده بود و گفته می‌شود که موفق شده بود بلندترین ریش تاریخ را برای ثبت نماید .


ریش در گذر تاریخ: از نماد اسطوره تا بلای جان
ماسک بلای جان ریش

اگرچه لنگسث در سال 1927 از جهان رفت، ولی در سال 1967 زمان ی که موسسۀ فرهنگی اسمیتسونیان ریش پنج متر و سی سانتی او را خریداری کرد، دوباره به خبرها بازگشت. ولی چنانچه از بین شما افرادی می باشند که رفیق دارند قدم در راه لنگسث بگذارند قبلش باید سرنوشت یک ریشوی دیگر را هم بدانند. در سال 1567، حریق وحشتناکی در روستای براوناو در اتریش روی داد. شهردار شهر هانس اشتاینگر نام داشت ریشش آنقدر بلند بود که آنرا دور کمرش می‌بست. متاسفانه در شب آتش‌سوزی فراموش کرده بود که ریشش را دور کمرش ببندد و یا ممکن است هم گرهش باز شده بود. او به فرار بر اثر گیر کردن پایش به ریشش زمین خورد گردنش شکست.


ریش در گذر تاریخ: از نماد اسطوره تا بلای جان
لنگسث



رام سینگ چاوهان از هند مفتخر به داشتن بلندترین سبیلِ جهان به طول چهار متر و بیست‌ونه سانتی‌متر است که به طور رسمی در کتاب گینس ثبت شده است.